Η Δέσποινα Γκαβουγιώργου είναι 39 ετών. Ζει στην Αλεξανδρούπολη και μαζί με τον πατέρα της εργάζεται στο παράκτιο καΐκι τους από το 2016.

“Ο πατέρας μου ήταν πάντα ψαράς, το επάγγελμα του ακολούθησε και ο αδελφός μου στην μηχανότρατα μας. Εγώ μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου πάνω στην Διοίκηση των Επιχειρήσεων και με παρότρυνση του πατέρα μου αποφάσισα να ασχοληθώ με την παράκτια αλιεία, ενώ η μητέρα μου δεν συμφωνούσε.” ‘’Εγώ σε σπούδασα’’ έλεγε.

“Σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο επάγγελμα, πόσο μάλλον όταν αποκτάς οικογένεια. Τα ωράρια είναι δύσκολα, ξεκινάμε χαράματα να μαζέψουμε τα δίχτυα, να ξεψαρίσουμε, να ζυγίσουμε την ψαριά μας. Πρέπει να μάθεις να επιδιορθώνεις τα δίχτυα, να αρματώνεις και οι καιρικές συνθήκες δύσκολες.”

“Είσαι εκτιθέμενος στο κρύο και στη βροχή, αλλά καμία δουλειά δεν είναι ντροπή και τις δυσκολίες τις ξεπερνάς όταν αγαπάς αυτό που κάνεις.”

“Φόβο ένιωσα μόνο μια φορά! Μας έπιασε νοτιάς, κόντευε να γυρίσει το καΐκι ανάποδα, κάθισα με μια γωνιά του καϊκιού και άρχισα να προσεύχομαι. Ο πατέρας μου έλεγε να μην φοβάμαι, όσο αγαπάς την θάλασσα, τόσο σε αγαπάει και εκείνη.”

“Δεν αντιμετώπισα ποτέ την απαξίωση από άλλους ψαράδες, με βοηθούσαν και προσπαθούσαν να μου μάθουν τι να κάνω και τι να προσέχω. Μόνο μια φορά ένας συνάδελφος με κοίταξε υποτιμητικά λέγοντας μου ότι δεν μπορεί να βλέπει μια γυναίκα με με την μουσαμαδιά.”

“Ονειρεύομαι μια βιώσιμη αλιεία στην χώρα μας, για αυτό τον λόγο είμαστε όλη η οικογένεια πολύ ανοιχτοί σε νέες προτάσεις και η προστασία της θάλασσας από όλους μας είναι καθήκον και έτσι αποφασίσαμε να γίνουμε μέλη του προγράμματος Fishing for Litter του Κοινωφελούς Ιδρύματος Α. Κ. Λασκαρίδη σε συνεργασία με την iSea.”

“Παίρνουμε από τη θάλασσα ένα πολύ βασικό είδος της διατροφικής πυραμίδας μας, και δεν μπορώ να διανοηθώ πως ακόμα στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι που την ρυπαίνουν.”

“Νομίζω πως αν μια ημέρα δεν δω την θάλασσα δεν θα είναι μια καλή ημέρα, με ηρεμεί, με γαληνεύει. Γυναικεία φύση και η αλιεία συνδυάζονται αρμονικά αν το θέλεις!”