Η κυρία Παναγιώτα Δασκαλάκη είναι 81 ετών, μητέρα 2 παιδιών και γιαγιά 5 εγγονιών. Γεννήθηκε στο Σταυρό Θεσσαλονίκης και το 1963 παντρεύτηκε έναν ψαρά με καταγωγή από την Αμμουλιανή.

Αυτό ήταν και το ξεκίνημα μιας νέας ζωής κοντά στον «Καπετάν Ξιφιό», όπως φώναζαν όλοι τον σύζυγο της. Άνθρωπος εύστροφος, αλλά και πολύ ανήσυχος και φιλόδοξος, αλίευε σε όλο το Θρακικό Πέλαγος με το καΐκι του και πολλές φορές, κανείς δεν γνώριζε που βρισκόταν. Στο πλάι του, όμως, πάντα η κυρία Παναγιώτα, έτοιμη να βοηθήσει σε όλα.

«Στο καΐκι η γυναίκα μου δεν θα ανέβει ποτέ», έλεγε ο Καπετάν Ξιφιός, άλλωστε εκείνα τα χρόνια όλα ήταν πολύ διαφορετικά. Παρόλα αυτά, η κυρία Παναγιώτα αποφασισμένη να κερδίσει την ζωή, έμαθε να ράβει δίχτυα, να αρματώνει κουλούρες, να ρίχνει παραγάδι, μέχρι και να στρίβει βαμβάκι και να το μεταφέρει με τα πόδια από το ένα χωριό στο άλλο, προκειμένου να καλαφατήσουν το καΐκι που φτιαχνόταν. Όταν βρισκόταν στο σπίτι, η κυρία Παναγιώτα επικοινωνούσε με τον σύζυγο της μέσω ασύρματου, προκειμένου να μπορέσει να τακτοποιήσει τις προμήθειες του καϊκιού, όπως πάγο κούμπανια, τελάρα αλλά και να συντονίσει το φορτηγό και την περιοχή από όπου θα πήγαινε να φορτώσει. 

«Όλοι οι άλλοι καπετάνιοι και οι εργάτες στο λιμάνι μου φέρονταν πάντα με μεγάλο σεβασμό, ποτέ κανείς δεν τόλμησε να μου μιλήσει άσχημα. Βοήθησα τον άντρα μου να χαρτογραφήσει μεγάλο κομμάτι του Βόρειου Αιγαίου. Ζωγραφίζαμε μαζί χάρτες, οι οποίοι υπάρχουν ακόμα. Ο εγγονός μου προσπάθησε με σύγχρονα μηχανήματα να κάνει συγκρίσεις εκείνων των χαρτών, με τους σημερινούς προκειμένου να δούμε κατά ποσό ήταν σωστοί ή κατά ποσό έχει αλλάξει η μορφολογία του βυθού».

«Το 1978, φτιάξαμε στην Καβάλα το πρώτο μεγάλο μας καΐκι, 24 μέτρα, το οποίο το ήθελε για παραγάδια. Η ζωή του ήταν τα παραγάδια, και πάντα φιλόδοξος να πάει πιο μακριά. Έτσι άρχισα να τον χάνω, να μην ξέρω που είναι μέχρι μια μέρα που δεν θα ξεχάσω, με παίρνει από το ράδιο Ελλάς τηλέφωνο και μου λέει πες το φορτηγό να έρθει Ηγουμενίτσα. Πλέον, όλα τα περίμενα από αυτόν τον άνθρωπο. Λίγα χρόνια αργότερα του μπαίνει το μικρόβιο της ανεμότρατας. Έτσι άφησε το παραγάδι σιγά- σιγά και έγινε “ανεμοτρατάρης”, ήταν όμως καλές εποχές, οι θάλασσες μας ήταν γεμάτες ψάρια και οι τιμές τους πολύ καλές στην αγορά».

«Αλιεία δεν είναι μόνο το ψάρεμα, το καΐκι, τα ψάρια, είναι και όλοι όσοι μένουν πίσω, η οικογένεια σου».

«Τα αλιεύματα πια μειωθήκαν αισθητά και τα απορρίμματα περισσεύουν, όπως ενημερώνομαι από τον εγγονό μου! Τότε δεν υπήρχε ούτε χαρτάκι πεταμένο στην θάλασσα».

«Συμβουλεύω στις νέες γενιές να προστατεύουν την θάλασσα, να μην την μολύνουν, η θάλασσα είναι ζωή».

«Οι γυναίκες σήμερα είναι πιο δυναμικές και ευτυχώς δεν υπάρχουν πια κοινωνικά ταμπού. Χαίρομαι να τις βλέπω να κατακτούν θέσεις εργασίας ακόμα και στα πιο δύσκολα επαγγέλματα που παλαιοτέρα δεν θα ήταν εφικτό, και να τα καταφέρνουν, ακόμα και στον τομέα της αλιείας».