Η Μαρία Κιάκη είναι 73 ετών, μητέρα τριών παιδιών και γιαγιά 6 εγγονιών. Γεννήθηκε στην Αμμουλιανή Χαλκιδικής και παντρεύτηκε τον Καπετάν Κοσμά, που ήρθε στην Αμμουλιανή με την οικογένεια του πρόσφυγας, από την Μικρά Ασία.

Τα πρώτα χρόνια δούλευε στο παράκτιο καΐκι του και η κυρία Μαρία στο σπίτι μεγάλωνε τα παιδιά. Οι ανάγκες της οικογένειας όμως μεγάλωναν συνεχώς και έτσι η κυρία Μαρία άρχισε, σιγά σιγά, να μαθαίνει πώς να μπαλώνει δίχτυα και να τα αρματώνει, στην αρχή για το δικό τους καΐκι, για να μπορεί να βοηθά τον σύζυγο της κι αργότερα και πολλών άλλων καϊκιών, για να κερδίζει περισσότερα χρήματα.

«Περάσαμε δύσκολα χρόνια και φτώχεια. Παιδευτήκαμε πολύ! Μπάλωνα δίχτυα και τα αρμάτωνα, έμαθα γιατί αλλιώς δεν γινόταν. Στο νησί δεν υπήρχαν πολλές δουλειές. Με τα χρόνια άρχισα να πηγαίνω κι εγώ στο καΐκι να βοηθώ τον άντρα μου. Σκεφτόμουν ότι μαζί θα τα καταφέρουμε καλυτέρα. Και το έκανα!»

«Δεν φοβήθηκα τη θάλασσα ποτέ, άλλωστε από παιδί, μεγάλωσα κοντά της, τους υπόλοιπους καπετάνιους ντράπηκα μάλλον περισσότερο στην αρχή. Με τον καιρό το συνήθισα κι αυτό, και όλοι ήταν πάντα πολύ ευγενικοί. Γελούσαν γιατί έπαιρνα και το κέντημα μαζί μου καμία φορά για να απασχολούμαι μέχρι να έρθει η ώρα να μαζέψουμε τα δίχτυα μας».

«Ήταν άλλα χρόνια, άλλοι καιροί! Τώρα πια τα πράγματα είναι αλλιώς, και η θέση της γυναικάς διαφορετική, πλέον, μέσα στην κοινωνία. Αλλά άλλαξε και η θάλασσα, μειωθήκαν τα ψάρια! Τότε τα δίχτυα μας ήταν γεμάτα, τώρα όχι».

«Η θάλασσα είναι όλη μου η ζωή και η ζωή των παιδιών μου και θέλω να ελπίζω και των εγγονών μου, μιας και σήμερα και οι δυο γιοι μου ασχολούνται επαγγελματικά με την αλιεία στις δυο ανεμότρατες της οικογένειας μας».

«Στο μέλλον θα ήθελα να δω μια θάλασσα καθαρή από σκουπίδια και γεμάτη από ψάρια, μια θάλασσα πλούσια, όπως τότε».