Η Στέλλα Φοργιάρη–Κάσσου είναι 39 ετών και ζει στη Μυτιλήνη. Από το 2006, τους καλοκαιρινούς μήνες εργάζεται μαζί με τον σύζυγο της στο παράκτιο καΐκι τους. Τον υπόλοιπο χρόνο ασχολείται με όλες τις εξωτερικές εργασίες των καϊκιών, ενώ ο σύζυγός της ασχολείται παράλληλα με την ανεμότρατά τους, τον «Ταξιάρχη».

«Πριν γνωρίσω τον σύζυγο μου, δεν είχα καμία επαφή με το επάγγελμα του αλιέα, αλλά ούτε και με τη θάλασσα, πέραν του ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Λέσβου. Εργαζόμουν σε μεσιτικό γραφείο και κάποια στιγμή ήρθε ένας καπετάνιος να δούμε μερικά σπίτια. Τελικά βρήκαμε σπίτι και παράλληλα βρήκαμε ο ένας τον άλλον. Από εκεί και μετά, άρχισα να μαθαίνω για τη θάλασσα και για την αλιεία, τα παραγάδια, τα δίχτυα και τα ψάρια. Τις πρώτες φορές που πήγα στο καΐκι ζαλιζόμουν κι απογοητεύτηκα γιατί δεν πίστεψα ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Αλλά φόβο, όχι, δεν ένιωσα ούτε στιγμή».

«Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά με την αλιεία, ήταν ακόμα καλές εποχές για τον κλάδο μας! Είχε ψάρια στη θάλασσα και οι τιμές στην αγορά ήταν πολύ καλές. Τώρα πια, τα αλιεύματα έχουν μειωθεί αισθητά. Παράλληλα, έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ και τις καταγραφές των απορριμμάτων που πραγματοποιεί ο σύζυγος μου, τα τελευταία 5 έτη για το πρόγραμμα Fishing for Litter του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αθανασίου Κ. Λασκαρίδη σε συνεργασία με την iSea. Ειδικά στην αρχή, η κατάσταση ήταν απογοητευτική όσον αφορά στα απορρίμματα».

«Δεν έχω ζήσει πολλές δύσκολες στιγμές δουλεύοντας στη θάλασσα, όμως αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ δεν είναι μια δική μου περιπέτεια με φουρτούνα, αλλά η μακάβρια περιπέτεια μιας οικογένειας μεταναστών που ανασύραμε στα δίχτυα μας. Θλιβερό γεγονός! Μας προξένησε τόσο έντονα συναισθήματα που για ημέρες είμασταν διστακτικοί να πλησιάσουμε τη θάλασσα».

«Τη θάλασσα έμαθα να την αγαπώ και να την σέβομαι κι αυτό ακριβώς θέλω να περάσω και στις επόμενες γενιές, και στον υπόλοιπο κόσμο. Η προστασία της, είναι πλέον μείζονος σημασίας. Για πολλά χρόνια δεν υπήρχε κινητοποίηση από τους κρατικούς φορείς στον τομέα αυτό, επαναπαύτηκαν με το να κατηγορούν τους επαγγελματίες αλιείς, που ίσως να ήταν και οι μόνοι που έβλεπαν την καταστροφή να έρχεται και προειδοποιούσαν».

«Η πεθερά μου κατάφερε να μεγαλώσει 9 παιδιά, να ρίχνει τα δίχτυα και παράλληλα να στερεώνει το μωρό μέσα στη ξύλινη κάσα των ψαριών, ώστε να μην φύγει στη θάλασσα. Δύσκολες εποχές … άγριες. Σήμερα, σαφώς όλα είναι πολύ πιο εύκολα».