iSea
  • AΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
  • ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ
    • Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ
    • Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ
    • ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ
    • ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ
    • ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ
  • ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
    • ΥΔΑΤΙΝΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ
    • ΑΝΘΡΩΠΟΣ& ΥΔΑΤΙΝΑ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ
    • ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ
    • ΕΥΑΛΩΤΑ ΕΙΔΗ
  • ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
    • JOIN US IN THE IONIAN SEA
    • ΓΙΝΕ ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ
    • ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ ΜΑΣ
    • ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ
    • ΓΙΝΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
  • ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
    • ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ
    • DATA CORNER
    • ΑΝΑΦΟΡΕΣ
    • ΟΔΗΓΟΙ
    • ΣΧΕΔΙΑ ΔΡΑΣΗΣ
    • ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
    • PICK THE ALIEN MOOC
  • E-SHOP
  • ΝΕΑ
    • ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ
    • ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Search
  • Menu Menu

Ο φόβος που πουλάει καλύτερα από την αλήθεια

Καρχαρίες, μέδουσες, λαγοκέφαλοι κι ότι άλλο προκύψει στις ελληνικές θάλασσες!

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε για ακόμα μια χρονιά ένα νέο κύμα τρομολαγνείας γύρω από τις ελληνικές θάλασσες. Μέδουσες, καρχαρίες και λαγοκέφαλοι παρουσιάζονται από μερίδα των μέσων ενημέρωσης, αυτοαποκαλούμενους «ειδικούς», youtubers, ακόμη κι επιστήμονες ως μια διαρκής απειλή για τους λουόμενους. Ως είδη που τώρα εμφανίστηκαν, εξαπλώνονται, αυξάνονται και διάφορες άλλες ανακρίβειες που αφενός συνδέονται με ανυπόστατους κινδύνους, αφετέρου γίνονται πιστευτές όταν προέρχονται από αυτοαποκαλούμενους «ειδικούς» στα πάντα.

Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τόσο βολική για τα clicks και τα likes!

Μέδουσες

Οι ελληνικές θάλασσες δεν έχουν μετατραπεί ξαφνικά σε επικίνδυνα νερά. Οι μέδουσες αποτελούν διαχρονικό και φυσικό στοιχείο των θαλάσσιων οικοσυστημάτων της Μεσογείου. Εξάρσεις πληθυσμών καταγράφονται εδώ και δεκαετίες, με σχετικές αναφορές ήδη από τη δεκαετία του 1960. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί υπάρχουν μέδουσες, αλλά αν τα φαινόμενα αυτά γίνονται συχνότερα ή διαρκούν περισσότερο και πώς συνδέονται με την κλιματική κρίση, την υπεραλίευση και τη ρύπανση των θαλασσών μας.

Αντί να ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση και να αναλαμβάνουμε δράση για τη συλλογή των απαραίτητων διαχρονικών στοιχείων, επιλέγουμε να συζητάμε για δίχτυα στις παραλίες και να καλλιεργούμε πανικό.

Καρχαρίες

Ανάλογη είναι η κατάσταση με τους καρχαρίες. Κυκλοφορούν ανυπόστατοι χάρτες και δημοσιεύματα που παρουσιάζουν δήθεν «hotspots καρχαριών» στην Ελλάδα, δημιουργώντας λανθασμένες εντυπώσεις και φόβο στο κοινό. Την ίδια στιγμή, οι πληθυσμοί πολλών ειδών καρχαριών και σαλαχιών στη Μεσόγειο έχουν υποστεί δραματικές μειώσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Αντί να συζητάμε πώς θα αναστρέψουμε αυτή την κατάρρευση και πώς θα διατηρήσουμε υγιή θαλάσσια οικοσυστήματα, αναπαράγουμε ιστορίες φόβου, αμφιλεγόμενες ή ανεπαρκώς τεκμηριωμένες αναφορές παλαιών περιστατικών και σενάρια που δεν αντανακλούν τη σημερινή πραγματικότητα.

Η κατανομή των ειδών αυτών δεν βασίζεται στα βίντεο των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, τα οποία αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στους καρχαρίες που αλιεύονται κι εκφορτώνονται καθημερινά στα λιμάνια και τις ιχθυόσκαλες της χώρας, χωρίς να γίνονται viral.

Ακόμη και με την αστραπιαία διάδοση ενός καρχαρία σε βίντεο, η αλήθεια είναι ότι οι αλληλεπιδράσεις ανθρώπων και καρχαριών στις ελληνικές θάλασσες παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες και σαφώς λιγότερες από το παρελθόν με βάση επιστημονική δημοσίευση του Πανεπιστημίου Πατρών. Σήμερα, όμως, κάθε εμφάνιση ενός ζώου καταγράφεται, αναπαράγεται και διογκώνεται μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τον συνεχή κύκλο ειδήσεων.

Λαγοκέφαλοι

Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ακόμη ηθικό πανικό: τον λαγοκέφαλο.

Η πρώτη καταγραφή λαγοκέφαλων έχει επιβεβαιωθεί στα ελληνικά νερά από το 2005 και πλέον έχουν επεκταθεί σε όλη την επικράτεια. Κι ενώ τα προηγούμενα χρόνια διαπραγματευόμασταν εάν είναι επικίνδυνη η κατανάλωσή του κι επιμέναμε στην τοξικότητά τους για να μη θρηνήσουμε θύματα, φέτος έγιναν τα δαγκώματά τους αυτά που εγκυμονούν κινδύνους για τον άνθρωπο!

Παρά τους δραματικούς τίτλους, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία που να δικαιολογούν την εικόνα ενός ζώου που επιτίθεται απρόκλητα σε λουόμενους. Αντιθέτως, υπάρχουν βίντεο ανθρώπων, ακόμη και με μικρά παιδιά, να χαϊδεύουν λαγοκέφαλους και να παίζουν μαζί τους. Περιστατικά που ακόμη κι αν κατέληξαν σε δάγκωμα (από τους λαγοκέφαλους) δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται επιθέσεις, αλλά παρενόχληση της άγριας ζωής.

Αντί να συζητάμε σοβαρά για την εξάπλωση των ξενικών ειδών, τις επιπτώσεις τους στα οικοσυστήματα και την ανάγκη μιας ενιαίας εθνικής στρατηγικής διαχείρισης, η δημόσια συζήτηση για ακόμα μια φορά εξαντλείται σε κραυγές, υπεραπλούστευσης κι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Οι λύσεις είναι γνωστές κι απαιτούν επιστημονική τεκμηρίωση, μακροχρόνιο σχεδιασμό και πολιτική βούληση. Χρειαζόμαστε υγιή θαλάσσια οικοσυστήματα, προστασία της βιοποικιλότητας, ανάκαμψη των θηρευτών και των φυσικών μηχανισμών ισορροπίας των οικοσυστημάτων. Χρειαζόμαστε μείωση των πιέσεων που ασκούμε καθημερινά στις θάλασσες.

Τα οικοσυστήματα διαθέτουν μηχανισμούς προσαρμογής και ισορροπίας. Ο άνθρωπος, αντίθετα, αποτελεί συχνά τον βασικό παράγοντα αποσταθεροποίησης. Και όσο αρνούμαστε να το αναγνωρίσουμε, θα συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα αντί για τις αιτίες.

Στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο υπάρχουν φορείς, ερευνητές κι οργανώσεις που εργάζονται εδώ και χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτές οι προσπάθειες σπάνια γίνονται πρωτοσέλιδα προς την ορθή ενημέρωση των πολιτών. Αντίθετα, προβάλλονται εικόνες φόβου, που θα οδηγήσουν σίγουρα στα επιθυμητά κλικ, προβολές και δημοσιότητα.

Οι δημοσιογράφοι και τα μέσα τους έχουν ευθύνη. Το ίδιο και οι ειδικοί έχουν ευθύνη να τοποθετούνται δημόσια με ψυχραιμία, ακρίβεια και μόνο για ζητήματα στα οποία διαθέτουν πραγματική εξειδίκευση. Το ίδιο ισχύει και για όσους αυτοπαρουσιάζονται ως ειδικοί στα κοινωνικά δίκτυα και τις διαδικτυακές πλατφόρμες. Ως περιβαλλοντική οργάνωση που δραστηριοποιείται για την προστασία της θάλασσας, αισθανόμαστε την υποχρέωση να το πούμε ξεκάθαρα:

Η κινδυνολογία δεν προστατεύει τους πολίτες. Δεν προστατεύει τη βιοποικιλότητα. Δεν προστατεύει τη θάλασσα.

Αντίθετα, αποπροσανατολίζει τη δημόσια συζήτηση από τα πραγματικά προβλήματα: την κλιματική κρίση, τη ρύπανση, την υπεραλίευση, την απώλεια βιοποικιλότητας και την ανάγκη ουσιαστικής διαχείρισης των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Ξεκινάμε λοιπόν μια σειρά συνεντεύξεων με επιστήμονες κι επαγγελματίες της περιβαλλοντικής προστασίας, ώστε να ακουστούν οι ειδικές και τεκμηριωμένες φωνές που ασχολούνται συστηματικά και ουσιαστικά με αυτά τα θέματα. Προσπαθώντας να ενημερώσουμε υπέυθυνα και παράλληλα να δώσουμε πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές γνώσεις.

 

Αλέξιος Ράμφος

Μέδουσες

Περικλής Κλείτου

Λαγοκέφαλοι

Ιωάννης Γιώβος

Καρχαρίες

Δημήτρης Μουτόπουλος

Καρχαρίες

Categories

  • Call to action
  • Δελτίο Τύπου
  • Δημόσιες διαβουλεύσεις
  • Εκδηλώσεις
  • Επιστήμη των Πολιτών
  • Επιστημονικές δημοσιεύσεις
  • Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές
  • Καρχαρίες και σαλάχια
  • Νέα
  • Ποσειδωνία
  • Συνέδρια
  • Χωρίς κατηγορία

Archives

iSea

Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Προστασία των Υδάτινων Οικοσυστημάτων

Αρ. ΓΕΜΗ: 139023606000

Έδρα

Κρήτης 12 , Θεσσαλονίκη, 54645, Ελλάδα
+30 2313090696
info@isea.com.gr

Follow us

  • Link to Facebook
  • Link to Instagram
  • Link to LinkedIn
  • Link to Youtube
  • Link to TikTok

Υποστηρίξέ μας


Επικοινωνία

Προσκλήσεις/ Διαγωνισμοί Προμήθειων – Υπηρεσιών

Οροι Χρησης και Πολιτικη Απορρητου

Καταστατικό

Εκθεση Δραστηριοτητων

Οικονομικος Απολογισμος

Στρατηγικος Σχεδιασμος 2024-2029

© Copyright - iSea- Elena Politi Web Design
Link to: Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού 2026 στη Φορμίκουλα Έναν από τους σημαντικότερους θησαυρούς θαλάσσιας βιοποικιλότητας της Ελλάδας Link to: Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού 2026 στη Φορμίκουλα Έναν από τους σημαντικότερους θησαυρούς θαλάσσιας βιοποικιλότητας της Ελλάδας Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού 2026 στη Φορμίκουλα... Link to: Αρκούδι: Πιλοτική αποκατάσταση λιβαδιών Ποσειδωνίας στο Εσωτερικό Αρχιπέλαγος του Ιονίου Link to: Αρκούδι: Πιλοτική αποκατάσταση λιβαδιών Ποσειδωνίας στο Εσωτερικό Αρχιπέλαγος του Ιονίου Αρκούδι: Πιλοτική αποκατάσταση λιβαδιών Ποσειδωνίας...
Scroll to top Scroll to top Scroll to top

Loading...
Διαχείριση συγκατάθεσης
Για να παρέχουμε τις καλύτερες εμπειρίες, χρησιμοποιούμε τεχνολογίες όπως τα cookies για την αποθήκευση ή/και πρόσβαση σε πληροφορίες της συσκευής σας. Η συγκατάθεσή σας σε αυτές τις τεχνολογίες θα μας επιτρέψει να επεξεργαστούμε δεδομένα όπως η συμπεριφορά περιήγησης ή μοναδικά αναγνωριστικά σε αυτόν τον ιστότοπο. Η μη παροχή ή η ανάκληση της συγκατάθεσης ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά ορισμένες λειτουργίες και δυνατότητες.
Λειτουργικά Πάντα ενεργό
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απολύτως απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της παροχής υπηρεσίας που έχει ζητηθεί ρητά από τον συνδρομητή ή τον χρήστη, ή για τον αποκλειστικό σκοπό της μετάδοσης επικοινωνίας μέσω δικτύου ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Προτιμήσεις
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της αποθήκευσης προτιμήσεων που δεν έχουν ζητηθεί από τον συνδρομητή ή τον χρήστη.
Στατιστικά
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για στατιστικούς σκοπούς. Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ανώνυμους στατιστικούς σκοπούς. Χωρίς κλήτευση, εθελοντική συμμόρφωση εκ μέρους του Παρόχου Υπηρεσιών Διαδικτύου σας ή πρόσθετα αρχεία από τρίτο μέρος, οι πληροφορίες που αποθηκεύονται ή ανακτώνται αποκλειστικά για τον σκοπό αυτό δεν μπορούν συνήθως να χρησιμοποιηθούν για την ταυτοποίησή σας.
Μάρκετινγκ
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση απαιτείται για τη δημιουργία προφίλ χρηστών με σκοπό την αποστολή διαφημίσεων ή την παρακολούθηση του χρήστη σε έναν ιστότοπο ή σε πολλούς ιστότοπους για παρόμοιους σκοπούς μάρκετινγκ.
  • Διαχείριση επιλογών
  • Διαχείριση υπηρεσιών
  • Manage {vendor_count} vendors
  • Διαβάστε περισσότερα για αυτούς τους σκοπούς
Προβολή προτιμήσεων
  • {title}
  • {title}
  • {title}
Αλέξιος Ράμφος

Αλέξιος Ράμφος

Είναι περίεργο φαινόμενο η εμφάνιση κι ο αυξημένος αριθμός μεδουσών που σημειώνεται φέτος στις ελληνικές θάλασσες και σε συγκεκριμένες περιοχές;

Δεν μπορούμε να συζητάμε για αυξημένο αριθμό μεδουσών ή αυξημένη συχνότητα εμφάνισης μεδουσών βασιζόμενοι στο υπάρχον σύστημα καταγραφής (πλατφόρμες που βασίζονται στις παρατηρήσεις πολιτών). Τα στοιχεία αυτά μπορεί να είναι χρήσιμα, υπό προϋποθέσεις, αλλά είναι ενδεικτικά και δεν μπορούν από μόνα τους να αποτελέσουν κριτήριο για την εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων.

Οι μέδουσες εμφανίζουν πληθυσμιακές εξάρσεις, αλλά δεν υπάρχει ικανοποιητική επιστημονική γνώση και μοντέλα που να τις προβλέπουν αξιόπιστα (ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου δεν έχουμε ούτε μια επιστημονική δημοσίευση που να αφορά στους πληθυσμούς της μωβ μέδουσας στα ελληνικά νερά!). Μπορούμε λοιπόν να μιλάμε γενικά για κάποιες αιτίες (θέρμανση των υδάτων, υπεραλίευση, μείωση των θηρευτών τους κλπ) αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δεν γνωρίζουμε που και με ποια ένταση μπορεί να συμβεί μια μελλοντική αύξηση του πληθυσμού τους.

Έχει αυξηθεί ο πληθυσμός των διαφόρων ειδών μεδουσών τα τελευταία χρόνια; Εάν ναι, που μπορεί να οφείλεται αυτό;

Δεν γνωρίζουμε γιατί δεν έχουμε αξιόπιστα στοιχεία (καταγραφές, ωκεανογραφικές μελέτες, επιστημονικές δημοσιεύσεις κλπ) για τις ελληνικές θάλασσες. Οι πληροφορίες έρχονται αποσπασματικά, κυρίως μέσω της πλατφόρμας inaturalist (επιστήμη των πολιτών) και η χρήση αυτών των δεδομένων θα πρέπει να γίνεται έπειτα από τη σωστή επεξεργασία για να εξάγονται σωστά όσα συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από αυτές τις καταγραφές. Για να αρχίσουν να εξάγονται συμπεράσματα, θα πρέπει η πολιτεία να επενδύσει στη συστηματική και μακροχρόνια παρακολούθηση των πελαγικών και παράκτιων περιοχών της χώρας.

Συντρέχει κάποιος πραγματικός λόγος ανησυχίας από την παρουσία τους;

Στις περιπτώσεις όπου εμφανίζονται σημαντικές πληθυσμιακές εκρήξεις (π.χ. Κορινθιακός Κόλπος 2015-16), θα πρέπει να αποφεύγεται η κολύμβηση ή να πραγματοποιείται με προσοχή. Άλλος λόγος ανησυχίας πλην της ατομικής ασφάλειας δεν υπάρχει. Υπάρχουν περιοχές όπου η εποχική παρουσία ειδών μεδουσών φαίνεται να είναι συστηματική (π.χ. στον Αμβρακικό Κόλπο το είδος Aurelia aurita ή στην περιοχή του Κατακόλου το είδος Rhizostoma pulmo), χωρίς όμως και πάλι να υπάρχουν μελέτες για τα αίτια της παρουσίας τους, τους πληθυσμούς τους ή δράσεις προστασίας των λουόμενων.

 

Ιδιότητα: Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Στοιχεία επικοινωνίας: aramfos@upatras.gr, 2610 969262

Περικλής Κλείτου

Περικλής Κλείτου

Πότε εμφανίστηκαν οι Λαγοκέφαλοι στη Μεσόγειο;

Όταν λέμε «λαγοκέφαλοι», δε μιλάμε για ένα μόνο είδος, αλλά για τα είδη της οικογένειας Tetraodontidae, τοξικά είδη τα οποία συσσωρεύουν τετροδοτοξίνη, μια πολύ ισχυρή νευροτοξίνη, η οποία δεν εξουδετερώνεται με το μαγείρεμα και είναι επικίνδυνη για κατανάλωση.

Στα ρηχά νερά, το είδος που βλέπουν συχνά δύτες, ψαροντουφεκάδες κι άλλοι χρήστες της θάλασσας είναι ο νανολαγοκέφαλος, Torquigener hypselogeneion. Αυτό το είδος έχει καταγραφεί στη Μεσόγειο από το 1987, αρχικά από τον κόλπο της Χάιφα, και τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει γίνει πολύ πιο εμφανές σε αρκετές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, μεταξύ αυτών και στην Eλλάδα.

Ο μεγάλος και πιο «προβληματικός» λαγοκέφαλος είναι ο Lagocephalus sceleratus. Αυτό είναι το είδος που συνδέεται περισσότερο με ζημιές σε δίχτυα, παραγάδια κι αλιεύματα. Η πρώτη επιβεβαιωμένη καταγραφή του στη Μεσόγειο ήταν το 2003, στον κόλπο Gökova της νοτιοδυτικής Τουρκίας, και θεωρείται είδος που πέρασε από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Υπάρχουν και άλλα συγγενικά είδη, όπως το Lagocephalus suezensis, που είχε καταγραφεί νωρίτερα, από το 1977, αλλά για το ευρύ κοινό τα 2 είδη (Lagocephalus sceleratus και Torquigener hypselogeneion) είναι τα πιο κοινά.

Υπάρχει αύξηση του πληθυσμού τους στη Μεσόγειο, αν ναι από πότε και γιατί;

Ναι, υπάρχει αύξηση, αλλά δεν είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά φέτος ή πέρσι. Για τον νανολαγοκέφαλο, η παρουσία του είναι γνωστή από το 1987, αλλά η εξάπλωση και η συχνότητα παρατήρησής του έχουν γίνει πιο εμφανείς τα τελευταία χρόνια σε περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Για το Lagocephalus sceleratus, η αύξηση είναι ιδιαίτερα έντονη μετά την πρώτη καταγραφή του το 2003. Μέσα σε λίγα χρόνια εγκαταστάθηκε, εξαπλώθηκε και σήμερα θεωρείται πολύ κοινό είδος σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου.

Οι λόγοι είναι πολλοί και λειτουργούν συνδυαστικά. Η Διώρυγα του Σουέζ παραμένει ο βασικός διάδρομος εισόδου ειδών από την Ερυθρά Θάλασσα, ενώ η θέρμανση της Μεσογείου δημιουργεί πιο κατάλληλες συνθήκες για θερμόφιλα είδη. Είναι επίσης πολύ προσαρμοστικά ψάρια: τρέφονται με διάφορους οργανισμούς, αναπαράγονται αποτελεσματικά, έχουν λίγους φυσικούς εχθρούς λόγω της τοξικότητάς του και δεν ελέγχονται ουσιαστικά από την αγορά/αλιεία, γιατί δεν είναι ασφαλές ψάρι για κατανάλωση. Γι’ αυτό και η παρουσία τους στην αλιεία είναι δυσανάλογα μεγάλη: μπορεί να μην έχουν εμπορική αξία ως τρόφιμο, αλλά δημιουργούν σοβαρές ζημιές σε αλιευτικά εργαλεία και αλιεύματα.

Υπάρχει σαφής ανάγκη για συστηματική παρακολούθηση, ώστε να συλλέγονται αξιόπιστα δεδομένα στον χρόνο και στον χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αξιολογούμε τις διακυμάνσεις των πληθυσμών και να κατανοούμε αν οφείλονται σε φυσικούς παράγοντες, σε ανθρώπινες δραστηριότητες ή σε συνδυασμό των δύο.

Βοηθάνε οι Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές στη μείωση των επιπτώσεών τους, τι άλλο μέτρο θα μπορούσε να συμβάλει σε αυτό;

Οι Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές μπορούν να βοηθήσουν, αλλά κυρίως έμμεσα. Μια πραγματικά υγιής, καλά διαχειριζόμενη και καλά επιτηρούμενη ΘΠΠ μπορεί να μειώσει τοπικές πιέσεις, όπως η υπεραλίευση και η καταστροφή ενδιαιτημάτων, και να ενισχύσει την ανθεκτικότητα του οικοσυστήματος. Γενικώς, ένα πιο πλούσιο και λειτουργικό οικοσύστημα με ισορροπημένες τροφικές σχέσεις, έχει φυσιολογικά μεγαλύτερη ανθεκτικότητα απέναντι σε πιέσεις, όπως είναι και τα εισβολικά είδη. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές προστατευόμενες περιοχές στη Μεσόγειο και στην Ευρώπη παραμένουν κυρίως «προστατευόμενες στα χαρτιά», με περιορισμένη πραγματική εφαρμογή ουσιαστικών μέτρων. Mια προστατευόμενη περιοχή που δεν είναι υγιής ή δεν έχει ενεργή διαχείριση μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ευνοήσει και εισβολικά είδη. Αυτό έχει φανεί κι από επιστημονικές εργασίες για το λεοντόψαρο, όπου οι περιοχές με περιορισμούς στην αλιεία μπορούν να καταλήξουν να φιλοξενούν υψηλότερες πυκνότητες εισβολικών ειδών, αν δεν υπάρχει στοχευμένος έλεγχος.

Για τη διαχείριση των λαγοκέφαλων και γενικότερα των χωροκατακτητικών ειδών, χρειάζεται ολιστική οικοσυστημική προσέγγιση με συστηματική παρακολούθηση που δύναται να συνδυάζεται με δράσεις, όπως στοχευμένες αφαιρέσεις, κίνητρα προς τους αλιείς, καταγραφή περιστατικών, ενημέρωση του κοινού και στήριξη των αλιέων που υφίστανται ζημιές. Για τους λαγοκέφαλους, εξετάζονται σε ερευνητικό/βιομηχανικό επίπεδο, ειδικές, αυστηρά ελεγχόμενες θερμικές κατεργασίες για την αδρανοποίησή της τοξίνης τους, με στόχο την παραγωγή μη εδώδιμων προϊόντων, όπως ιχθυάλευρο για ζωοτροφές υδατοκαλλιέργειας. Ωστόσο, η διερεύνηση αυτή βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο εφαρμογής κι απαιτεί περαιτέρω αξιολόγηση, σταθερούς ελέγχους ασφάλειας, σαφές κανονιστικό πλαίσιο και τεκμηρίωση της οικονομικής της βιωσιμότητας των λύσεων προτού θεωρηθούν ευρέως εφαρμόσιμες λύσεις.

Είναι συνηθισμένα τα περιστατικά τραυματισμού λουόμενων από Λαγοκέφαλους κι εάν ναι υπάρχει κάποια εξήγηση πώς και γιατί προκλήθηκαν;

Τα περιστατικά τραυματισμού λουόμενων από λαγοκέφαλους δεν είναι συνηθισμένα. Αυτό είναι σημαντικό να ειπωθεί καθαρά, γιατί οι λαγοκέφαλοι υπάρχουν σε μεγάλους αριθμούς εδώ και χρόνια σε αρκετές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, χωρίς να έχουμε αντίστοιχη εικόνα συχνών τραυματισμών λουόμενων. Άρα δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως καθημερινός κίνδυνος για τον κόσμο που κολυμπά. Ο βασικός και πολύ σοβαρός κίνδυνος για τον άνθρωπο παραμένει η κατανάλωση του, επειδή είναι ιδιαίτερα τοξικό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα δαγκώματα δεν είναι δυνατά ή ότι πρέπει να τα αγνοούμε. Ο λαγοκέφαλος έχει πολύ δυνατό στόμα και δόντια σαν ράμφος, οπότε αν δαγκώσει μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Το ίδιο ισχύει όμως και για άλλα είδη όπως οι χελώνες καρέτα-καρέτα. Τα λίγα περιστατικά από λαγοκέφαλους που αναφέρονται συνήθως σχετίζονται με ειδικές συνθήκες, π.χ. όταν κάποιος προσπαθεί να πιάσει ή να χειριστεί το ψάρι ή όταν βάζει δάχτυλα κοντά στο στόμα του. Η πιο σωστή διατύπωση είναι ότι τα δαγκώματα είναι σπάνια, αλλά μπορούν να είναι σοβαρά, και συνήθως συνδέονται με διερευνητική ή τροφική συμπεριφορά του ψαριού σε συγκεκριμένες συνθήκες. Φυσικά, είναι κάτι που χρίζει συνεχούς και μακροχρόνιας παρακολούθησης από τους αρμόδιους.

Το μήνυμα προς το κοινό πρέπει να είναι ψύχραιμο και πρακτικό: δεν αγγίζουμε λαγοκέφαλους, δεν τους ταΐζουμε, δεν προσπαθούμε να τους πιάσουμε με γυμνά χέρια, δε βάζουμε δάχτυλα κοντά στο στόμα τους και σε καμία περίπτωση δεν τους καταναλώνουμε. Δε χρειάζεται πανικός για τους λουόμενους, αλλά χρειάζεται ενημέρωση και κοινή λογική. Για όλα τα άγρια ζώα, ισχύει το ίδιο.

Ιδιότητα: Διδάκτορας Θαλάσσιων Επιστημών και Ερευνητής στο Marine and Environmental Research – MER Lab

Στοιχεία επικοινωνίας: pkleitou@merresearch.com

Ιωάννης Γιώβος

Ιωάννης Γιώβος

Έχουν αυξηθεί τελικά οι καρχαρίες στις ελληνικές θάλασσες;

Με βάση τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι πληθυσμοί των καρχαριών στην Ελλάδα παρουσιάζουν την παραμικρή αύξηση. Αντίθετα, τα πιο πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ξεκάθαρα σημαντική μείωση των πληθυσμών των καρχαριών και των σαλαχιών κατά τα τελευταία 50 χρόνια, όπως αποτυπώνεται στον ανανεωμένο Κόκκινο Κατάλογο. Βρείτε περισσότερα εδώ: https://redlist.necca.gov.gr/ κι εδώ: https://isea.com.gr/el/kokkinos-synagermos-gia-toys-karcharies-kai-ta-salachia-stin-ellada/

Η πρόσφατη αύξηση των θεάσεων οφείλεται κυρίως στη σημαντική βελτίωση της δυνατότητας καταγραφής και διάδοσης πληροφοριών μέσω κινητών τηλεφώνων, drones και κοινωνικών δικτύων. Έτσι, περιστατικά που παλαιότερα θα παρέμεναν γνωστά μόνο σε ψαράδες ή κατοίκους μιας περιοχής, σήμερα γίνονται πανελλαδική είδηση μέσα σε λίγες ώρες. Εμείς σαν iSea έχουμε καταγεγραμμένα περιστατικά καρχαριών κοντά στην ακτή τα τελευταία 10 χρόνια, ενώ η πρόσφατη μελέτη του Παν. Πατρών δείχνει πως τέτοια περιστατικά ήταν κοινά ήδη από πριν το 1960. Βρείτε τη μελέτη εδώ: https://www.mdpi.com/2076-2615/12/24/3575

Επιπλέον, όλα τα είδη καρχαριών που εντοπίζονται αυτές τις ημέρες αποτελούν γνωστούς κατοίκους των ελληνικών θαλασσών, για περισσότερα από 500 χρόνια (ο γλαυκοκαρχαρίας περιγράφεται από τον Αριστοτέλη) ενώ, αντίθετα, γνωρίζουμε ότι ορισμένα είδη που καταγράφονταν στο παρελθόν σήμερα έχουν γίνει εξαιρετικά σπάνια ή έχουν εξαφανιστεί από τις ελληνικές θάλασσες.

Γιατί βλέπουμε καρχαρίες κοντά στις ακτές;

Οι πρόσφατες εμφανίσεις γλαυκοκαρχαριών στον Κορινθιακό και στον Σαρωνικό παρουσιάστηκαν και πάλι ως κάτι πρωτοφανές. Ωστόσο, οι γλαυκοκαρχαρίες αποτελούν φυσικούς κατοίκους της Μεσογείου, των ελληνικών θαλασσών και του Κορινθιακού Κόλπου, επομένως η παρουσία τους κοντά στις ακτές δεν είναι απαραίτητα ασυνήθιστη.

Οι λόγοι μπορεί να σχετίζονται με την αναπαραγωγή, την αναζήτηση τροφής, τις μετακινήσεις των θηραμάτων τους ή τοπικές περιβαλλοντικές συνθήκες. Παρά τις συχνές αναφορές στην κλιματική αλλαγή, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα κανένα απολύτως επιστημονικό κείμενο που να τεκμηριώνει τη συσχέτιση μεταξύ των πρόσφατων εμφανίσεων και της αύξησης της θερμοκρασίας της θάλασσας.

Τέλος, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Πατρών, οι καταγραφές καρχαριών από τον τοπικό Τύπο που περιλαμβάνουν και θεάσεις κοντά στις ακτές αυξάνονταν σταδιακά έως το 1969. Από εκεί και πέρα, οι αναφορές μειώνονται σημαντικά, ενώ οι μεγάλοι καρχαρίες εμφανίζονται πολύ συχνότερα στις παλαιότερες καταγραφές και στη συνέχεια παρουσιάζουν σταδιακή μείωση. Βρείτε τη μελέτη εδώ: https://www.mdpi.com/2076-2615/12/24/3575

Είναι τα είδη καρχαριών που γίνονται «διάσημα» τα πιο συχνά στις ελληνικές θάλασσες;

Τα περισσότερα πρόσφατα περιστατικά που διαδόθηκαν στα Μέσα αφορούν γλαυκοκαρχαρίες. Υπάρχουν επίσης ορισμένες καταγραφές ρυγχοκαρχαριών σε πιο ανοιχτά νερά.

Παρ’ όλα αυτά, στον δημόσιο διάλογο η λέξη «καρχαρίας» χρησιμοποιείται συνήθως χωρίς αναφορά στο είδος, δημιουργώντας την εσφαλμένη εντύπωση ότι όλα τα είδη είναι ένα. Η σωστή αναγνώριση του είδους είναι απαραίτητη για την επιστημονική αξιολόγηση κάθε περιστατικού.

Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι ορισμένοι χάρτες που κυκλοφορούν ή η εικόνα που δημιουργείται από ορισμένα δημοσιεύματα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καθημερινά εκφορτώνονται στις ελληνικές ιχθυόσκαλες πολλά άτομα και πολλά διαφορετικά είδη καρχαριών που δεν αποτυπώνονται πουθενά από λουόμενους ή περαστικούς.

Ούτε λοιπόν ο γλαυκοκαρχαρίας, ούτε ο ρυγχοκαρχαρίας συγκαταλέγονται στα συνηθέστερα είδη που απαντώνται στις ελληνικές θάλασσες. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη κι επικαιροποιημένη μελέτη για την κατανομή των καρχαριών και των σαλαχιών στην Ελλάδα, τα συχνότερα είδη καρχαριών είναι τα σκυλάκια ή γατάκια και οι γαλέοι, ενώ οι γλαυκοκαρχαρίες και οι ρυγχοκαρχαρίες δε βρίσκονται καν μεταξύ των δέκα συχνότερων ειδών.

Συνεπώς, η ορθή ερμηνεία των δεδομένων είναι εξίσου σημαντική με τη συλλογή τους. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος εξαγωγής λανθασμένων συμπερασμάτων και δημιουργίας αδικαιολόγητης ανησυχίας ή ακόμη και πανικού.

Πόσο αξιόπιστος είναι κάθε χάρτης εμφανίσεων καρχαριών που κυκλοφορεί;

Η αξιοπιστία των χαρτών εμφανίσεων καρχαριών εξαρτάται άμεσα από την ποιότητα και την προέλευση των δεδομένων στα οποία βασίζονται. Όταν οι καταγραφές προέρχονται από επιβεβαιωμένες επιστημονικές παρατηρήσεις και συνοδεύονται από επαρκή τεκμηρίωση, μπορούν να αποτελέσουν ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο. Ωστόσο, ακόμη και τότε απαιτείται προσεκτική ερμηνεία των δεδομένων. Συνεπώς, οι χάρτες που κυκλοφορούν σε καμία περίπτωση δεν αποτυπώνουν τη συνολική πραγματικότητα, για αυτό τον σκοπό έχουμε ετοιμάσει χάρτες ειδικούς για κάθε είδος, έχουν πολύ μεγάλη λεπτομέρεια και βασίζονται αποκλειστικά και μόνο σε τεκμηριωμένες θεάσεις. Βρείτε τους χάρτες εδώ: https://isea.com.gr/wp-content/uploads/isea-documents/sharks-and-rays/Maps-Distribution-of-Chondrichthyans-%20in-the-Greek-Seas-1942-2024.pdf

Εάν βασιστούμε αποκλειστικά σε χάρτες θεάσεων που προκύπτουν από αναφορές πολιτών, όπως αυτοί που διακινούνται στα ΜΜΕ, προκειμένου να τεκμηριώσουμε την παρουσία, την αφθονία ή την κατανομή των ειδών, τότε βλέπουμε μόνο ένα μικρό μέρος της πραγματικής εικόνας. Καθημερινά εκφορτώνονται καρχαρίες και σαλάχια σε ιχθυόσκαλες και λιμάνια σε ολόκληρη τη χώρα, γεγονός που αποτυπώνει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που παρουσιάζεται μέσω των περιστασιακών θεάσεων.

Για παράδειγμα, τα δύο είδη που απασχολούν περισσότερο τη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες και γίνονται αντιληπτά ανάμεσα στα κοινά είδη αποτελούν ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό της συνολικής ποικιλότητας καρχαριών που απαντάται στις ελληνικές θάλασσες. Χαρακτηριστικά, συστηματική μελέτη της iSea στο Βόρειο Αιγαίο έδειξε ότι μέσα σε μόλις έναν χρόνο εκφορτώθηκαν περίπου 543 τόνοι καρχαριών και σαλαχιών σε τέσσερις μόνο ιχθυόσκαλες και τέσσερα λιμάνια. Το μέγεθος αυτό δείχνει πόσο περιορισμένη είναι η εικόνα που προκύπτει αποκλειστικά από τις θεάσεις. Βρείτε τη μελέτη εδώ: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S096456912100226X

Συνεπώς, τέτοιοι χάρτες αποτυπώνουν μόνο ένα μικρό τμήμα της πραγματικότητας και συχνά οδηγούν σε λανθασμένα συμπεράσματα όταν παρουσιάζονται χωρίς το απαραίτητο επιστημονικό πλαίσιο. Το κοινό, που εύλογα δεν διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις για την ερμηνεία τέτοιων δεδομένων, μπορεί εύκολα να οδηγηθεί σε εσφαλμένες αντιλήψεις σχετικά με την αφθονία ή την κατανομή των ειδών. Παρόμοια φαινόμενα έχουν παρατηρηθεί και στο παρελθόν με τις μέδουσες, όπου η υπερερμηνεία δεδομένων πολιτών οδήγησε σε υπερβολική ανησυχία και σε δαπανηρές παρεμβάσεις χωρίς επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση.

Επιπλέον, η αξιοπιστία ενός χάρτη εξαρτάται κι από την επιστημονική κατάρτιση των ανθρώπων που τον διαχειρίζονται. Έχουν ήδη εντοπιστεί περιπτώσεις λανθασμένων αναγνωρίσεων ειδών, αλλά και αναφορές παρουσίας ειδών σε περιοχές όπου η εμφάνισή τους θεωρείται εξαιρετικά απίθανη ή δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με τα διαθέσιμα στοιχεία.

Τέλος, μια φωτογραφία ή ένα βίντεο δεν αρκούν πάντοτε για την αξιόπιστη τεκμηρίωση μιας καταγραφής. Ιδιαίτερα σήμερα, με τη ραγδαία ανάπτυξη εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και ψηφιακής επεξεργασίας εικόνας, απαιτείται αυξημένη προσοχή και διαδικασία επαλήθευσης πριν από την αποδοχή μιας καταγραφής ως έγκυρης. Όταν λοιπόν οι χάρτες βασίζονται σε ανεπιβεβαίωτες αναφορές ή δημοσιεύματα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να δημιουργούν στρεβλή εικόνα για την πραγματική κατανομή και αφθονία των ειδών.

Ποιος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που επηρεάζει τους καρχαρίες;

Αν και η κλιματική κρίση ενδέχεται να επηρεάζει την κατανομή ορισμένων ειδών, η παρεμπίπτουσα αλιεία αποτελεί μακράν τη σημαντικότερη και καλύτερα τεκμηριωμένη απειλή για τους καρχαρίες και τα σαλάχια της Μεσογείου. Η θνησιμότητα που προκαλείται από αλιευτικά εργαλεία αποτελεί ξεκάθαρα τον βασικότερο παράγοντα μείωσης των πληθυσμών τους.

Παράλληλα, η παράκτια ανάπτυξη, η υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων και η θαλάσσια ρύπανση ενδέχεται επίσης να αποτελούν σημαντικές απειλές, ενδεχομένως σε ορισμένες περιπτώσεις και δυνητικά σημαντικότερες από την παρεμπίπτουσα αλίευση. Ωστόσο, για αρκετές από αυτές τις πιέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά κενά γνώσης και περιορισμένα επιστημονικά δεδομένα με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τα ποσοστικόποιήσουμε.

Όσον αφορά την αύξηση της θερμοκρασίας των θαλασσών, μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν σύνδεση μεταξύ των πρόσφατων εμφανίσεων καρχαριών στις ελληνικές ακτές και της κλιματικής κρίσης. Τα είδη που καταγράφονται αποτελούν γνωστούς και διαχρονικούς κατοίκους των ελληνικών θαλασσών.

Πώς επηρεάζει η αλιεία τους καρχαρίες στην Ελλάδα;

Η παρεμπίπτουσα αλίευση αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα θνησιμότητας για πολλά είδη καρχαριών και σαλαχιών στην Ελλάδα. Τα στοιχεία που έχει παρουσιάσει η iSea δείχνουν ότι προστατευόμενα είδη εξακολουθούν να αλιεύονται και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να καταλήγουν στην αγορά και στο πιάτο μας (Βρείτε περισσότερα εδώ: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0308597X19302027 κι εδώ: https://isea.com.gr/el/karcharies-sto-piato-sas-pos-prostateyomena-eidi-karcharion-kai-salachion-vaftizontai-kai-kataligoyn-sto-piato-sas/ )

Παράλληλα, έχουν καταγραφεί επανειλημμένα περιπτώσεις λανθασμένης ή ελλιπούς σήμανσης προϊόντων καρχαριών και σαλαχιών, γεγονός που δυσχεραίνει τόσο την εφαρμογή της νομοθεσίας, όσο και την αποτελεσματική προστασία των ειδών. Η συστηματική παρακολούθηση των εκφορτώσεων δείχνει ότι η αλιευτική πίεση εξακολουθεί να αποτελεί τη σημαντικότερη απειλή για πολλά από τα είδη που απαντώνται στις ελληνικές θάλασσες.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τους καρχαρίες της Ελλάδας σήμερα;

Παρά την αυξημένη δημοσιότητα που λαμβάνουν οι καρχαρίες τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούμε να γνωρίζουμε σχετικά λίγα για πολλά είδη που απαντώνται στις ελληνικές θάλασσες.

Υπάρχουν σημαντικά κενά γνώσης σχετικά με το μέγεθος των πληθυσμών τους, τις μεταναστευτικές τους διαδρομές, τις περιοχές αναπαραγωγής, τις περιοχές ανάπτυξης των νεαρών ατόμων, καθώς και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Παράλληλα, παραμένουν ελλιπώς κατανοητές οι επιπτώσεις της θαλάσσιας ρύπανσης, της παράκτιας ανάπτυξης και της υποβάθμισης των ενδιαιτημάτων τους.

Η ανάγκη για περισσότερη έρευνα είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι περισσότερα από τα μισά είδη καρχαριών και σαλαχιών που απαντώνται στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν κάποιο επίπεδο κινδύνου εξαφάνισης.

Ποια είναι η οικολογική αξία των καρχαριών;

Οι καρχαρίες αποτελούν κορυφαίους θηρευτές και διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της ισορροπίας των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Η παρουσία τους συμβάλλει στη ρύθμιση των πληθυσμών άλλων οργανισμών και στη διατήρηση της δομής και της λειτουργίας των τροφικών πλεγμάτων.

Η ύπαρξη καρχαριών σε ένα θαλάσσιο οικοσύστημα αποτελεί ένδειξη ότι αυτό διαθέτει την απαιτούμενη πολυπλοκότητα και παραγωγικότητα, ώστε να μπορεί να υποστηρίξει κορυφαίους θηρευτές. Με αυτή την έννοια, η παρουσία τους μπορεί να θεωρηθεί αντίστοιχα σημαντική με εκείνη άλλων εμβληματικών θαλάσσιων ειδών, όπως τα δελφίνια.

Η απουσία των καρχαριών μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές οικολογικές μεταβολές, να διαταράξει την ισορροπία των τροφικών πλεγμάτων και, σε βάθος χρόνου, να συμβάλει στην υποβάθμιση ή ακόμη και στην κατάρρευση ευαίσθητων θαλάσσιων οικοτόπων.

Ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος για τους λουόμενους;

Η διαθέσιμη επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι ο κίνδυνος είναι εξαιρετικά χαμηλός και πρακτικά αμελητέος για τον μέσο λουόμενο στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την παγκόσμια βάση καταγραφής επιθέσεων καρχαριών (βρείτε την εδώ: https://www.floridamuseum.ufl.edu/shark-attacks/maps/world-interactive/ ), το τελευταίο καταγεγραμμένο περιστατικό στην Ελλάδα, το οποίο μάλιστα δεν ήταν θανατηφόρο, σημειώθηκε το 1980. Συνολικά, καταγράφονται μόλις 8 επιβεβαιωμένες επιθέσεις, όλες πριν από το 1980.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι, εξετάζοντας αναλυτικά τα διαθέσιμα στοιχεία, προκύπτουν αμφιβολίες για ορισμένα από τα περιστατικά που περιλαμβάνονται στη βάση δεδομένων, καθώς φαίνεται ότι σε κάποιες περιπτώσεις η απόδοση του περιστατικού σε καρχαρία έγινε χωρίς επαρκή τεκμηρίωση ή αποδεικτικά στοιχεία απλά για να κλείσει η υπόθεση εξαφάνισης ανθρώπων.

Συνεπώς, για τον μέσο λουόμενο στην Ελλάδα, η πιθανότητα αρνητικής αλληλεπίδρασης με καρχαρία είναι πρακτικά αμελητέα. Για λόγους σύγκρισης, κάθε χρόνο περισσότεροι από 370 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από πνιγμό στη χώρα μας, γεγονός που αναδεικνύει τη μεγάλη διαφορά μεταξύ πραγματικού κι αντιλαμβανόμενου κινδύνου.

Τι πρέπει να κάνει ένας λουόμενος αν δει καρχαρία;

Η ενδεδειγμένη αντίδραση είναι η ψυχραιμία. Ο λουόμενος θα πρέπει να απομακρυνθεί ήρεμα από το νερό, να ενημερώσει τους υπόλοιπους λουόμενους και τις αρμόδιες αρχές και να αποφύγει οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης του ζώου για φωτογράφηση ή βιντεοσκόπηση.

Όλα τα καταγεγραμμένα περιστατικά αφορούν διερχόμενα ζώα που δεν επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά προς τον άνθρωπο. Δεν επιχειρούμε να αγγίξουμε ή να σταματήσουμε το ζώο κι αποφεύγουμε κινήσεις που μπορεί να προκαλέσουν πανικό τόσο σε εμάς και στους γύρω μας, όσο και στα ίδια τα ζώα.

Αυτές είναι οι βασικές οδηγίες που προτείνουν οι αρμόδιοι φορείς και οι επιστημονικοί οργανισμοί σε χώρες όπου καταγράφονται συστηματικά περιστατικά αλληλεπίδρασης ανθρώπων και καρχαριών. Επιπλέον, επικοινωνία με συνεργάτες κι ερευνητές από την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνει ότι η ψύχραιμη απομάκρυνση και η αποφυγή οποιασδήποτε προσπάθειας επαφής αποτελούν τη διεθνώς αποδεκτή πρακτική.

Κινδυνεύουμε από τους καρχαρίες;

Τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα δεν υποστηρίζουν την εικόνα μιας αυξανόμενης απειλής για τους λουόμενους. Αντίθετα, δείχνουν ότι οι καρχαρίες της Ελλάδας αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρότερους κινδύνους από την ανθρώπινη δραστηριότητα απ’ ό,τι οι άνθρωποι από αυτούς. Η υπεραλίευση, η παρεμπίπτουσα αλιεία, η υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων και η έλλειψη επαρκών δεδομένων αποτελούν σήμερα τις σημαντικότερες προκλήσεις για τη διατήρηση αυτών των εμβληματικών ειδών στις ελληνικές θάλασσες.

Ιδιότητα: Υπεύθυνος Διατήρησης της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης iSea, Αντιπρόεδρος της Ομάδας Ειδικών της Διεθνής Ένωσης Προστασίας της Φύσης (IUCN) για τους καρχαρίες και Πρόεδρος της Ευρωπαϊκή Ένωση για τους Καρχαρίες και τα Σαλάχια

Στοιχεία επικοινωνίας: ioannis.giovos@isea.com.gr

Δημήτρης Μουτόπουλος

Δημήτρης Μουτόπουλος

Υφίσταται λόγος ανησυχίας για την ‘’αύξηση’’ εμφάνισης οργανισμών, όπως οι καρχαρίες, επειδή έχουν αλλάξει οι συνθήκες των θαλασσών μας; Τι μας δείχνουν τα ιστορικά στοιχεία;

Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποδηλώνει η λέξη «αύξηση». Μελέτη του τμήματος Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών του Πανεπιστημίου Πατρών (Moutopoulos et al., 2022) σε συνεργασία με την περιβαλλοντική οργάνωση iSea, βρήκαν 197 ιστορικές αναφορές επιθέσεων καρχαριών στις ελληνικές θάλασσες σε διάστημα 100 χρόνων (1883–1983), με τις καταγραφές να αυξάνονται σταδιακά μέχρι το 1969 και μετά να μειώνονται προς τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Τα μεγαλύτερα ζώα (πάνω από 7 μέτρα) μειώθηκαν κατά 75% στις δεκαετίες 1951–1971 και εξαφανίστηκαν εντελώς μετά το 1981. Με απλά λόγια: η ιστορική τάση είναι πτωτική, όχι ανοδική. Η σημερινή εμφάνιση ενός καρχαρία σε ελληνικά νερά δεν είναι «νέο» ή «ανησυχητικό» φαινόμενο, είναι επιστροφή σε κάτι που ήταν συνηθισμένο πριν από 60-70 χρόνια. Πριν περίπου 60 χρόνια, άνθρωποι και καρχαρίες μοιράζονταν τον ίδιο χώρο και μεγάλα είδη καρχαριών ήταν κοινά στις ελληνικές θάλασσες, κάτι που δεν φαίνεται καθόλου από τα σύγχρονα δεδομένα αλιευτικών ερευνών. Αν κάτι έχει αλλάξει, είναι το αντίθετο σκηνικό: η Μεσόγειος είναι παγκόσμιο hotspot εξαφάνισης καρχαριών, κυρίως λόγω υπεραλίευσης. Άρα η όποια σποραδική «επανεμφάνιση» βλέπουμε σήμερα δεν σημαίνει ότι κάτι αλλάζει προς το χειρότερο, μάλλον σημαίνει ότι παρατηρούμε καλύτερα (κοινωνικά δίκτυα, κινητά τηλέφωνα με υψηλής ευκρίνειας κάμερες) έναν πληθυσμό που ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί πλήρως, απλά τον είχαμε ξεχάσει.

Είναι σπάνιες οι καταγραφές των ειδών που τελευταία έγιναν «διάσημα» στις ελληνικές θάλασσες;

Όχι. Πολλά από τα είδη που σήμερα προκαλούν αίσθηση όταν εμφανίζονται (π.χ. μεγάλοι καρχαρίες, σαλάχια κ.λπ.) έχουν τεκμηριωμένη ιστορική παρουσία:

Ο λευκός καρχαρίας (Carcharodon carcharias) καταγράφεται να πιάστηκε στη Λέσβο το 1952

Ο Εξακαρχαρίας Hexanchus griseus αναφέρεται σε τρεις περιπτώσεις

Ο προσκυνητής ή σαπουνάς Cetorhinus maximus καταγράφεται πολλαπλές φορές

Ο Αγριοκαρχαρίας Odontaspis ferox στην Ανατολική Αιγαίο

Συνεπώς, η «πρωτοτυπία» που προβάλλεται σήμερα όταν εμφανίζεται ένα τέτοιο είδος είναι περισσότερο αποτέλεσμα κενού στη συλλογική μνήμη παρά πραγματική σπανιότητα, καθώς κάθε γενιά θεωρεί «φυσιολογικό» αυτό που έβλεπε στα νιάτα της, ξεχνώντας τι προηγήθηκε. Η γενιά του 2020 βλέπει σπάνιο κάτι που η γενιά του 1955 θεωρούσε καθημερινό.

Άρα, είναι λογικός όλος αυτός ο πανικός που προβάλλεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από δημοσιογράφους και «ειδικούς» ή ένα απλό παιχνίδι εντυπωσιασμού;

Με βάση τα στοιχεία, η αναλογία είναι αποκαλυπτική: 3 θανατηφόρες επιθέσεις καρχαρία σε άνθρωπο σε 83 χρόνια (1900–1983), σε μια χώρα με χιλιάδες χιλιόμετρα ακτών και εκατομμύρια λουόμενους κάθε καλοκαίρι. Σήμερα, μάλιστα, δεν υπάρχουν καθόλου καταγεγραμμένες επιθέσεις.

Παρά το ότι οι επιθέσεις καρχαριών είναι ανύπαρκτες σήμερα στην Ελλάδα, οι παρανοήσεις, η παραπληροφόρηση, η προβολή καρχαριών ως «τρόπαια» και οι ιστορίες που καλλιεργούν φόβο συνεχίζουν να κυριαρχούν στα ελληνικά μέσα, υποδεικνύοντας έλλειψη κατανόησης γύρω από τους καρχαρίες. Αυτή η παραπληροφόρηση έχει διαμορφώσει αρνητικές στάσεις απέναντι στους καρχαρίες για πάνω από έναν αιώνα, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια προστασίας τους.

Άρα η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ο σημερινός πανικός δε στηρίζεται σε αυξανόμενο κίνδυνο, στηρίζεται σε έλλειψη ιστορικής προοπτικής συνδυασμένη με προσπάθειες εντυπωσιασμού, καθώς ο “καρχαρίας” «πουλάει» ως είδηση ανεξαρτήτως πραγματικού κινδύνου. Όπως το πρότυπο εκφοβισμού που «προτάσσονταν» στις εφημερίδες τις δεκαετίες 1950-1960 (όπλα, αγκαθωτά σύρματα, επιτροπές) δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματική απειλή, έτσι και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η σύγχρονη εκδοχή του πανικού που «διαφημίζεται» σήμερα.

 

Ιδιότητα: Καθηγητής Τμήματος Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών του Πανεπιστημίου Πατρών

Στοιχεία επικοινωνίας: dmoutopo@upatras.gr